آشنايي و آموزش دانش رياضي از راه تخیل و بازی 

 اين مجموعـه‌ي آموزشي در راستا و چارچوب آموزش خلاق کودک‌محور تهيه شده است و کوشش مي‌کند که آموزش رياضي را در الگويي تازه به کودکان ايراني و همه‌ي کودکاني که با زبان فارسي آشنايي دارند، ارائه دهد. بنابراين اين مجموعه‌ي آموزشي با فلسفه‌اي ويژه تهيه شده است که با فلسفه‌ي آموزش و پرورش رسمي همسو نيست. فلسفه‌ي ما: آموزش براي گشايش است! گشايش و کشف! گشايش و کشف خود و جهان پيرامون!
ما براي آموزش رياضي، کوشش مي‌کنيم که آن را به بنياد و اصل خود برگردانيم. همان گونه که شازده کوچولو مي‌گويد: آنچه اصل است به چشم نمي‌آيد…
شايد بتوانيم به کودکان بگوييم و نشان دهيم که دانش رياضي آن نيست که شما را از آن مي‌ترسانند و مي‌هراسانند. براي همين در آموزش دانش رياضي، اصل را بر آميختن احساس‌ها و عواطف با شناخت منطقي قرار داده‌ايم. اگر قرار باشد سه گوش را تعريف کنيم، نمي‌گوييم: شکل مسطحي است که از وصل کردن سه نقطه‌ي غيرواقع بر يک خط راست به دست مي‌آيد.
بلکه کوشش مي‌کنيم اين شکل را در طبيعت، در کوه‌ها و در سنگ‌ها و در افزارها بيابيم و هرگز هم نام مثلث را به کار نمي‌بريم که از زبان روزمره و گنجايش ذهني کودکان فراتر است. بنابراين در آموزش دانش رياضي، ما دو سطح کارکردي مغز، يعني بخش چپ را که کارکردهاي منطقي دارد با بخش راست که کارکردهاي احساسي و عاطفي دارد، به هم آميخته و با آن «داستانک‌هاي لولوپي» را ساخته‌ايم. به سخن ديگر ما درس از نياکان آموخته و به روش‌هاي گذشتگان برگشته‌ايم.

بسته‌های لولوپي، کودکان را با دانش رياضي پايه آشنا مي‌کند. چنان که خود بخواهند، نه چنان که مجبور شوند. اگر دانش رياضي پايه را نياموختند، روش و فلسفه‌ي ما دشواري دارد، ‌نه آن ها. بي گمان هيچ کودکي اين آمادگي را ندارد، که دنياي بازي را رها کند و به يادگيري عددها و آمار و هندسه بپردازد. اين ما هستيم که آن‌ها را به اين کار مجبور مي‌کنيم، پس بايد پيش زمينه‌هاي کار را نيز براي آن‌ها فراهم کنيم. گفته شده است که ذبيح بهروز، استاد برجسته‌ي فرهنگ و زبان‌هاي ايراني، روشي ويژه در آموزش رياضي داشت که بسيار شگفت انگيز بوده است. او بدون کاربرد کاغذ و قلم، تنها با روش کنش‌محور که کنش‌هاي آن هم بيش‌تر بازي بوده است، به کودکان چنان رياضي مي‌آموخته است که در 12 سالگي، گاهي مي‌توانسته‌اند پيچيده‌ترين معادله‌ها را نيز بگشايند. بي گمان او به جاي روش‌هاي حفظي و طوطي وار، انديشه‌ورزي رياضي را به کودکان مي‌آموخته است. به باور ما اگر کودکي تا عدد 10 را درک کند، بهتر از اين است که تا عدد 100 را طوطي وار و پشت سرهم بشمارد. اگر کودکي بتواند با آميختن شکل‌هاي هندسي پايه مانند سه گوش، چهارگوش و گردک، شکل‌هاي نو بيافريند، بسيار خلاق‌تر از کودکي است که بتواند طوطي وار ويژگي‌هاي سه‌گوش يا شکل‌هاي ديگر را برشمرد.
دکتر جان پالوس معتقد است اگر جنبه‌های زندگی حقیقی در آموزش دانش ریاضی گنجانده شود، آن ها بهتر با آن کنار آمده و آن را درک می‌کنند. در این باره او زبانزد آشنایی دارد: اگر دانش‌آموزان را مجبور می‌کردند که جای جمله‌سازی‌، شکل جمله ها را بکشند، بی گمان قریحه آن ها در ادبیات و زبان مادری نیز از بین می‌رفت.